دنياي تصوير

جداول فروش و تحلیل جامع آماری سینمای ایران در سال 1390

اسکار آمریکایی با شکلات فرانسوی (گزارش هشتادوچهارمین مراسم اسکار و گزارش ویژه ی فصل جوایز 2012-2011) یادداشت های یک سرخورده ی اسکار (درباره ی فیلم نئو-صامت «هنرمند») تقدیر یک جدایی (اصغر فرهادی از «ماشین نشین ها» تا «جدایی نادر از سیمین»)

بخش ویژه: سی امین جشنواره فیلم فجر از نگاه منتقدان و نویسندگان سینمایی: دور هم بودیم اما خوش نگذشت!، نهنگی با دلِ خالی!، باران های نیامده، نیمه ی پُر لیوان خالی!، مثبت منفی ناامیدانه، زیستن با میگرن، فیلم خوب کم داشت!

بهار بعضی و پائیز برخی! (یادداشتی بر عملکرد بازیگران درسی امین جشنواره ی فیلم فجر)

تازه های 2012: خیلی پرسروصدا و فوق العاده نزدیک، خاکستری، زیرزمین: بیداری، مرد روی لبه، دیو و دلبر (سه بُعدی)، معجزه ی بزرگ، قسم، بانوی آهنین، یکی برای پول، درونِ شیطان، قاتی پاتی، زنِ سیاهپوش، قاچاق، جدایی، جنگ های ستاره ای، اپیزود اول: شبح تهدید (سه بُعدی)، مسگر خیاط سرباز جاسوس، وقایع شمار، خانه ی امن، دُم قرمزی ها، سروصدای لذت بخش

بانوی آهنین سینما! (گفتگو با مریل استریپ، بزرگ ترین هنرپیشه زن زنده ی دنیا)

راهنمای سریال های خارجی: مردان دیوانه، ماوراءالطبیعه، بخش آی تی، واقعه

بر صفحه ی تلویزیون: شوق پرواز، شیدایی، تا ثریا

مباحث نظری: واهمه های بی نام و نشان (تصویر طبقه ی متوسط در سینمای ایران)

چقدر سینما رو می شناسین؟ (پرسش و پاسخ از تاریخ سینما، از آن روزها تا امروز)

چهره ها: حمید کاشانی، عرفان ابراهیمی، جواد عزتی، ماندانا سوری، سما خانی، امین ایمانی، علی زندی، مونا احمدی، شادی احدی فر، سهیلا گلستانی

راهنمای کتاب: اینجا جنایت رخ نمی دهد! (کودک 44)، آشناییِ دیرهنگام (در سنگر آزادی)، تاریخ، حال ما را عوض خواهد کرد؟ (قمر در عقرب)، برای دوستداران حرفه ای سینما (تایخچه ی تحلیلی کمیک استریپ)، نویسنده ای که سکوت می کند (احضار روح)

1001 فیلمی که باید قبل از مرگ ببینید: یتیمانِ طوفان، دکتر مابوز قسمت های 1 و 2، مادام بوده ی خنده رو، نانوک شمال، نوسفراتو، سمفونی وحشت، هکسان، زنان احمق، مهمان نوازی ما، چرخِ فلک، دزدِ بغداد

ویژه نامه ی کودکان و نوجوانان: از ملانصرالدین تا اسفندیار (به مناسبت درگذشت استاد احمدیه)، دمت گرم آقای عظیمی!! (گفتگو با بهرام عظیمی)، از عکس برگردون های دوران کودکی تا پرده ی سبز (گفتگو با امیر و کامران سحرخیز پیرامون جلوه های ویژه)، سبد خبر، بازی و سرگرمی و...

کافه سینما- دویست و یازدهمین شماره دنیای تصویر به صورت ویژه نامه ای درباره سه گانه ی افسانه ای «پدرخوانده» یکی از بهترین فیلم های تاریخ سینما، منتشر شد. در این شماره می توانید نکات جالب پیرامون ساخت و نمایش، نقدها و دیدگاههای جالب، گفتگوهای اختصاصی و مطالبی خواندنی درباره مافیا را در کنار عکسهایی که اغلب برای اولین بار به چاپ رسیده اند را بیابید. علی معلم، یوسفعلی میرشکاک، امیر قادری، بهروز افخمی، حسن عباسی، جهانگیر الماسی، مسعود جعفری جوزانی، ماریو پوزو، فرانسیس فورد کوپولا، رابرت ایونز و تعدادی از نویسندگان آشنای شما در دنیای تصویر و کافه سینما در این شماره در این باره گفته‌اند و نوشته‌اند. "اگر سردمداران آمریکا شعور دون کورلئونه را داشتند"، "امروز دیگر جنگی در کار نبود!"، "پدرخوانده «کاپولا» را ساخت!"، "قدرت، سیاست، سرمایه"، "احترام به اندیشه های جان اف.کندی"، "اصل، تجارت است!"، "دون ویتو کورلئونه مادرم بود"، "هیچ چیز مافیا نیست و هر چیزی مافیاست!" و "دلم می خواست کارگردان بوی اسپاگتی بده!" تنها تعدادی از مقالات منتشر شده در این شماره‌اند. یک اتفاق در مطبوعات سینمایی ایران. همزمان با انتشار این شماره دنیای تصویر، صفحه ویژه پدرخوانده در کافه سینما منتشر می‌شود شامل عکس‌ها، نغمه‌ها و پوسترها و تصاویری از فیلم که هیچ گاه ندیده‌اید. شماره 211 دنیای تصویر از هم اکنون روی دکه‌های مطبوعاتی است. فهرست کامل مطالب و نویسندگان را بخوانید.

دنیای گزیده ای از مطالب این شماره از این قرار است:

اثری که هیچ تماشاگری پیشنهاد دیدن اش را رد نکرد (همه ی آنچه می خواستید درباره ی هر سه «پدرخوانده» بدانید!)

گنیجنه ی راز است (گفتگوی امیر قادری و علی معلم درباره ی «پدرخوانده»ها)

پادشاهی با سه پسر (داستان پیدایش «پدرخوانده»)

اگر سردمداران آمریکا شعور دون کورلئونه را داشتند، امروز دیگر جنگی در کار نبود! (گفتگو با یوسفعلی میرشکاک)

پدرخوانده «کاپولا» را ساخت! (گفتگو با مهدی فخیم زاده)

شاهدی بر مهمل بودن تئوری مولف (گفتگو با بهروز افخمی)

قدرت، سیاست، سرمایه (گفتگو با دکتر حسن عباسی درباره ی مافیا، کاپیتالیسم و «پدرخوانده»)

احترام به اندیشه های جان اف.کندی (گفتگو با جهانگیر الماسی)

اصل، تجارت است! (گفتگو با مسعود جعفری جوزانی)

دون ویتو کورلئونه مادرم بود (ماریو پوزو که بود؟)

سخت جذاب است! (واکنش به «پدرخوانده»ها)

هر چه قدرتمندتر می شوی، بیشتر فرو می روی (درباره ی «پدرخوانده»: قسمت 2 و 3)

هیچ چیز مافیا نیست و هر چیزی مافیاست! (افسانه شناسی مافیا)

48 قانون قدرت

دنیای واقعی مافیا (چهره ها، حوادث و قوانین تأثیرگذار مافیا در سه گانه ی «پدرخوانده»)

بازی قدرت («پدرخوانده» و مافیا در دنیای بازی های کامپیوتری)

من همیشه راست می گم حتی وقتی دروغ می گم! (پدرخوانده و «صورت زخمی»؛ مایکل کورلئونه و تونی مونتانا)

غسل با خون (کاپولا، پدرخوانده و دهه ی 70)

دلم می خواست کارگردان بوی اسپاگتی بده! (گفتگو با رابرت ایوانز از مدیران کمپانی تهیه کننده «پدرخوانده»)

از روزه ی کاپولا و اشتیاق اسکورسیزی تا حسرتِ ابدی لئونه و سایه ی سنگین کازان (100 نکته ی خواندنی از ساخت و تولید «پدرخوانده»)

خصوصی سازی عدالت («پدرخوانده» و الگوی اجتماع سیسیلی)

واکنش به سیاست (بزنگاه های تاریخی مناسب ساخت «پدرخوانده»ها)

شیطانِ درون ما (سیر تحول ژانر گنگستری در سینمای آمریکا)

جدول «پدرخوانده» و ...

وي در ادامه به «باني فيلم» مي‌گويد: با توجه به حجم فيلم‌هايي كه در جهان وجود دارد، تنها نامزدي در اسكار موفقيت بزرگي براي سينماي آن كشور به حساب مي‌آيد، در سينماي ايران فقط يكبار درباره فيلم «بچه‌هاي آسمان» اين اتفاق افتاد، البته يكي دوبار امكان اين موفقيت را داشتيم كه در يك دوره خودمان به شكل نامطلوبي فيلم معرفي كرديم و يك دوره نيز فيلم نتوانست در جمع پنج نامزد اسكار قرار گيرد، فيلم بچه‌هاي آسمان نيز باتوجه به حريف قدري چون فيلم «زندگي زيباست» (روبرتو بنيني) نتوانست جايزه اسكار را بگيرد. او معتقد است كسب جايزه اسكار مختصات تازه‌اي را نه تنها براي فيلم، بلكه براي سينماي آن كشور به همراه مي‌آورد: به هر حال جايزه اسكار به لحاظ جهاني كاملاً شناخته شده است، از سوي ديگر مسئله تبليغات و افتخاري كه اسكار براي يك فيلم به ارمغان مي‌آورد، باعث مي‌شود تا همه نگاه‌ها به سمت سينماي آن كشور جلب شود اما متأسفانه دوستاني هستند كه متوجه اين نكته نيستند كه موفقيت يك فيلم ايراني در جشني مانند اسكار فقط موفقيت آن فيلم نيست، بلكه كنجكاوي نسبت به سينماي ايران را ايجاد مي‌كند.

معلم در بخش ديگري از صحبت‌هايش اينگونه مي‌گويد: نزديك به صد و بيست – سي كشور هستندكه در دنيا صاحب صنعت سينما هستند و بطور معمول در اسكار نماينده دارند. قرار گرفتن در ميان پنج نامزد اصلي اسكار بسيار حائز اهميت است، همانگونه كه فيلم‌هاي بعدي آقاي مجيدي پس از نامزد شدن در اسكار به راحتي توانستند پخش جهاني بگيرند و اين موفقيت هم براي فيلمساز و هم براي سينماي ايران است.

اين تهيه كننده سينما با بيان اينكه بي‌توجهي به موفقيت‌هاي جهاني آثار سينماي ايران ناشي از لجاجتي كودكانه است، به اين مهم اشاره دارد: ضعيف‌ترين رشته‌هاي ورزشي ما هنگاميكه مدالي را كسب مي‌كند، تلويزيون بسيار به آن مي‌پردازد، امّا هنگاميكه بحث فرهنگ پيش مي‌آيد، به آن بي‌توجهي مي‌شود. به عقيده من افرادي كه اهل اين حرفه هستند مي‌دانند، چنين موفقيت‌هايي بسيار مهم و تقويت كننده براي سينماي ايران است. ما بايد براي آقاي فرهادي، گروه سازنده آن و از همه مهم‌تر مجموعه سينماي ايران خوشحال باشيم. چرا كه سينماي ايران جزو موجوداتي است كه با تمام مصايب و مشكلاتش كسي به آن كمك نمي‌ك‌ند و خودش به سختي سرپا ايستاده است. در همه جاي دنيا براي سينما احترام زيادي قايل هستند، امّا در اينجا فيلمسازي كه جايزه ميگيرد نه تنها مورد احترام واقع نمي‌شود، بلكه همكارانش نيز به او ناسزا مي‌گويند و اين رسم جديدي است كه در سينماي ايران توسط آقاي حاتمي‌كيا پايه‌گذاري شده است. اين رويكرد بسيار ناپسند است.

علي معلم با انتقاد از ادبيات حاكم بر وضعيت فعلي سينماي ايران مي‌گويد: چرا ما تصور مي‌كنيم كه موفقيت‌ها را فقط بايد شخص خودمان به دست بياوريم و اگر فرد ديگري به موفقيتي رسيد، آدم متوهمي است! اين بخل و حسادت وكينه تا چه اندازه به ما لطمه زده است. به هر حال فيلمي از سينماي ايران به موفقيتي دست يافته، فيلمي كه با قواعد و قوانين همين جا ساخته شده است و ما در جشنواره فيلم فجر نيز به آن جايزه داده‌ايم، بنابراين اين فيلم محصول سينماي جمهوري اسلامي است. چرا از موفقيت همكارانمان خوشحال نمي‌شويم. من به شخصه از هر موفقيتي كه سينماي ايران به‌دست مي‌آورد، خوشحال مي‌شوم، فارغ از اينكه به آن فيلم علاقه داشته باشم يا نه، به هر حال آثاري هستند كه ممكن است من به عنوان منتقد از آنها خوشم نيايد، اما اين نمي‌تواند دليلي بر عدم خوشحالي ما نسبت به موفقيت آن فيلم باشد. فيلم جدايي نادر از سيمين قطعاً جزو كانديداهاي اسكار قرار خواهد گرفت، اگر جايزه نيز بگيرد چه بهتر چرا كه اولين فيلم ايراني خواهد بودكه اسكار را به‌دست آورده است.

دنیای تصویر 210 منتشر شد: آخرین روزهای جیمز دین+یادداشت سردبیر: سینمای ایران استراتژی را فراموش کرده و چسبیده به حاشیه ها

سه شنبه, 15 آذر 1390 ساعت 18:14 کافه سینما

+ 12

+ 12

کافه سینما-علی معلم: در ظاهر به نظر می رسد که اغلب نخبگان، مدیران و سازمان دهندگان فرهنگی جامعه ی امروز ایران، طی گذار از یک دوره ی تاریخی، به اهمیت و جایگاه رفیع هنر-رسانه- صنعت سینما در طرح مسائل خُرد و کلان فرهنگی/ اجتماعی/ فلسفی/ تاریخی واقف شده اند اما وقتی پای عمل به میان می آید، این وقوف و آگاهی یا در چرخه ی معیوب سازوکارهای سازمانی-دولتی تلف می شود یا در اثر خلط مباحث، عدم دریافتِ تفاوت نگرش پروپاگاندایی به هنر و فرهنگ و اصالت نظریه پردازی هنری و تأثیرگذاری غیرمستقیم آحاد هنرمندان صاحب رأی و معتقد به هنر متعهد و موثر در جامعه ی امروز، در نزد مدیران اجرایی، راه ها به کژی پیموده می شود و نهایتاً از آثار سینمایی چیزی جز بی خاصیتی و بی تأثیری باقی نمی ماند. اینکه در جامعه ی ما به عوض نگرش کلان و در چارچوب منافع ملی به هنر تأثیرگذار سینما، هم مدیران اجرایی و میانی حوزه ی فرهنگ، و هم اهالی سینما، اسیر حاشیه ها و بی تدبیری ها و مو را از ماست کشیدن ها می شوند و از چارچوب اهداف به قفس تنگِ باید و نبایدهای جزیی و درگیری های موردی می رسند، نکته ای بسیار نگران کننده است. در همین راستاست که در حالی که ما سرگرم چانه زدن بر سر امور پیش پا افتاده هستیم و چشم مان از افق دوردست به بند کفش و رنگ چوراب چشم دوخته ایم، فرصت زایش دوباره ی سینما پس از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن را نادیده می گیریم و به عوض عمق بخشیدن به این صنعت نوپا در ایران به شکل ساده لوحانه ای، قصد بی خاصیت کردن آن را داریم. فقدان استراتژی فرهنگی و راهکارهای عملی برای موثر کردن بُرد سینما از یک جریان صرف تفریحی به یک حوزه ی پرنفوذ که ضمن سرگرم سازی، اندیشه ورزی را به مخاطب بیاموزد، امروز مشهودتر از همیشه است. مخالفت های بی پایه و اساس و حاسدانه به اصل و جوهره ی سینما در بخش کوچکی از جریانات تصمیم گیر، عدم رسیدگی و حمایت از جریان مستقل فرهنگی-هنری (که به تأکید بیشترین همراهی را با منافع ملی و امنیتی دارد)، فقدان قوه ی تمیز برای تشخیص آثار اصلی از بدلی و نهایتاً افسرده کردن نیروی کارورز و اندیشه ساز در این حوزه، امروز سینمای ایران را به جوی حقیری بدل کرده است. و طبیعی است که هیچ صیادی از درون جوی حقیر مرواریدی صید نخواهد کرد!

گزیده ای از مطالب این شماره از این قرار است:

موجِ تنهایی: روزهای آخر جیمز دین، شورشیِ بی دلیل سینما

پیدا شو و پنهان شو! (کنکاشی کوتاه در مفهوم شهرت نزد هنرپیشگان سینما)

طعم لذیذ بازیگری (گفتگو با رابرت پاتینسون)

معرفی و بررسی فیلم های روز جهان: پانزدهم مارس، نخبگانِ آدمکش، دلاور، تولد دوباره جانی انگلیش، چیز، سال بزرگ، سه تفنگدار، فولاد اصل، 50/50، مانیبال، فعالیت غیرعادی3، بچه دزدی، خانه ی رویایی، قصه ی دولفین

بر پرده ی سینما: یه حبه قند، مرگ کسب و کار من است، پرتقال خونی، سعادت آباد

بر صحنه ی تئاتر: ورود آقایان ممنوع، پیکره های بازیافته، اگر نرفته بودی، تراس

وُیتسک؛ داستان ناتمام، بهار و آدم برفی

راهنمای کتاب: آزادی و ضرورت؛ زیستن در ناسازه، ذِن در هنر نویسندگی، هویت جمعی؛ در شناسایی مصادیق فرهنگ، اخلاق در حوزه ی عمومی،جنگ و صلح

راهنمای آلبوم های موسیقی: نواژه، سرانجام، امیرکبیر

بی نظم منظم: نکته و جوراب!

برداشت بلند: زندگی یک حیوان سیاسی تمام عیار! (پرونده فیلم «جی.ادگار» اثر تازه ی کلینت ایستوود)

تنها گوزن زخمی می داند حرف سرب از کدام سینه می آید (درس های کارگردانی مایکل چیمینو در «شکارچی گوزن»)

بَدَلی (نقد فیلم یه حبه قند)

بازیگر، موجودی با چمدانی پر از حیله و فریب (گفتگو با آنتونیو باندراس)

فرهنگ کارگردانان: ژانگ ییمو، تام تیکور، وونگ کار-وای، گاس ون سنت، تسای مینگ-لیانگ

101 فیلم چهار ستاره ی تاریخ سینما: معماری درخشان رویاها (سرآغاز)، جسارت یک جادوی پایدار (هری پاتر و یادگاران مرگ)

ویژه نامه ی کودکان و نوجوانان: یک خبرنگار خوش قلب وسط ماجراهای جالب (همه چیز درباره ی تن تن و میلو)، سبر خبر و گزارشی از جشنواره ی کودک و نوجوان اصفهان

یادداشت  سردبیر را می خوانید:

آیا اهمیت سینما را دریافته ایم؟

در ظاهر به نظر می رسد که اغلب نخبگان، مدیران و سازمان دهندگان فرهنگی جامعه ی امروز ایران، طی گذار از یک دوره ی تاریخی، به اهمیت و جایگاه رفیع هنر-رسانه- صنعت سینما در طرح مسائل خُرد و کلان فرهنگی/ اجتماعی/ فلسفی/ تاریخی واقف شده اند اما وقتی پای عمل به میان می آید، این وقوف و آگاهی یا در چرخه ی معیوب سازوکارهای سازمانی-دولتی تلف می شود یا در اثر خلط مباحث، عدم دریافتِ تفاوت نگرش پروپاگاندایی به هنر و فرهنگ و اصالت نظریه پردازی هنری و تأثیرگذاری غیرمستقیم آحاد هنرمندان صاحب رأی و معتقد به هنر متعهد و موثر در جامعه ی امروز، در نزد مدیران اجرایی، راه ها به کژی پیموده می شود و نهایتاً از آثار سینمایی چیزی جز بی خاصیتی و بی تأثیری باقی نمی ماند. اینکه در جامعه ی ما به عوض نگرش کلان و در چارچوب منافع ملی به هنر تأثیرگذار سینما، هم مدیران اجرایی و میانی حوزه ی فرهنگ، و هم اهالی سینما، اسیر حاشیه ها و بی تدبیری ها و مو را از ماست کشیدن ها می شوند و از چارچوب اهداف به قفس تنگِ باید و نبایدهای جزیی و درگیری های موردی می رسند، نکته ای بسیار نگران کننده است. در همین راستاست که در حالی که ما سرگرم چانه زدن بر سر امور پیش پا افتاده هستیم و چشم مان از افق دوردست به بند کفش و رنگ چوراب چشم دوخته ایم، فرصت زایش دوباره ی سینما پس از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن را نادیده می گیریم و به عوض عمق بخشیدن به این صنعت نوپا در ایران به شکل ساده لوحانه ای، قصد بی خاصیت کردن آن را داریم. فقدان استراتژی فرهنگی و راهکارهای عملی برای موثر کردن بُرد سینما از یک جریان صرف تفریحی به یک حوزه ی پرنفوذ که ضمن سرگرم سازی، اندیشه ورزی را به مخاطب بیاموزد، امروز مشهودتر از همیشه است. مخالفت های بی پایه و اساس و حاسدانه به اصل و جوهره ی سینما در بخش کوچکی از جریانات تصمیم گیر، عدم رسیدگی و حمایت از جریان مستقل فرهنگی-هنری (که به تأکید بیشترین همراهی را با منافع ملی و امنیتی دارد)، فقدان قوه ی تمیز برای تشخیص آثار اصلی از بدلی و نهایتاً افسرده کردن نیروی کارورز و اندیشه ساز در این حوزه، امروز سینمای ایران را به جوی حقیری بدل کرده است. و طبیعی است که هیچ صیادی از درون جوی حقیر مرواریدی صید نخواهد کرد!

سرقت در روز روشن!

رادیو را باز می کنم. گوینده متنی در ارتباط با فیلمی می خواند. تعجب می کنم. خیلی آشناست. وقتی کامل می شود مطمئن می شوم نوشته ی خودم است. فکر می کنم نقل می کند، انگار نه انگار، حتی تأکیدات فردی از جانب گوینده عین نوشته است با همان ادبیات. مجله ای را ورق می زنم. گفتگویی با هنرمندی است با عنوان اختصاصی؛ سؤال و جواب ها را می خوانم حتی یک «واو» جابه جا نشده. فقط تقدم و تأخر پرسش و پاسخ ها عوض شده. بامزه است نام گفتگوکننده هم دارد. آن هم نقل از مجله ماست.

سایت اینترنتی را نگاه می کنم بدون حذف و اضافه حتی یک «و» موضوعی را که چند روز پیش در یک منبع دیگر آمده، به عنوان کشف الکشوف خود طرح کرده است. در حال تماشای فیلمی هستم، چقدر عجیب است حتی اندازه ی نماها و نوع قطع ها یکی است، کاشف به عمل می آید که نسخه ی فیلم دیگری است. ضبط ماشین روشن است. ملودی تصنیف به طور کامل و سازبندی قطعه کاملاً سرقت شده، فقط بد اجرا شده، جلد سی دی را می بینم، آهنگساز. اتفاقاً نامدار است اما سارق! تنها چیزی که در کشور ما گویا ارزش ندارد، ایده اریژینال است. حتی دریغ از یک تشکر از صاحب اصلی اثر یا نقل قول یا حتی یک اجازه ی مختصر. به نظر شما زشت نیست؟

لبخند کودکان!

روی بیلبورد نوشته است: «تهران، شهر دوستدار کودکان»! خنده ام می گیرد، جدی می فرمائید؟! در جشنواره اصفهان گروه های انبوهی از کودکان و نوجوانان با هم در حال فیلم دیدن، چه شعفی دارند... چه شوری... چه اشک ها و لبخندهایی. به بچه هایمان نگاه کنیم. آنها را جز در چارچوب قفس تنگ آپارتمان های محقر یا در حال دیدن فیلم به تنهایی در مانیتور کوچک تلویزیون و یا بازی کامپیوتری.. در حال دیگری می بینیم؟ در این شهرهای دوستدار کودکان! پارک های بزرگ بازی داریم؟ در رستوران به غذای مورد علاقه و نیاز بچه ها فکر کرده ایم؟ سینماهایمان فیلم مناسب آنها را نمایش می دهد؟ اردوهای بزرگ چه؟ مسافرت های دسته جمعی؟ حرکت های اجتماعی/ فرهنگی/ هنری؟ آی بزرگ ترها، شما قبلاً بچه نبودید؟! کودک و نوجوان بی شعف و بی تحرک امروز، گردانندگان فردای جامعه خواهند بود. ما که در دل طبیعت در خانواده های بزرگ تر و با امکاناتی ساده تر کودکی کردیم، اینگونه شدیم وای به حال این نسل!

رادیو آوا

پیچ رادیو را می چرخانم. صدای موسیقی می آید. پنج دقیقه می گذرد. گوینده می گوید «خسته نباشید»، فقط همین و باز جادوی موسیقی شنیده می شود سنتی، فیلم، کلاسیک، آوازی.... رادیو «آوا»ست. در کنار شبکه های رادیویی که مجریانش در حال حرف زدن های مکرر و لفاظی های بی مورد هستند، این شبکه (اگر چه اشکالات مهمی دارد، کمی درهم موسیقی می گذارد، رعایت صبح و شب را نمی کند، اسم موسیقی ها و قطعات را نمی آورد و...) شبکه مطلوب و مقیّد و مفیدی است، پیشنهاد می کنم به شما...

به گزارش خبرگزاري فارس، در اين مراسم كه عصر روز جمعه با حضور دانش‌آموزان فيلمساز، هنرمندان و علاقه‌مندان به هنر هفتم در فرهنگسراي ارسباران برگزار شد، اميد معلم براي فيلم «نفس» رتبه نخست اين بخش را به خود اختصاص داد.
همچنين فاطمه خالقي كارگردان فيلم «باغ بام» به عنوان رتبه دوم، آرتين سلامي براي فيلم «جلوي كوچه مروي پارك ممنوع» عنوان رتبه سوم و شبنم اسدالهي براي فيلم «ساده بيا....ساده مثل بچگي» عنوان چهارم اين بخش را به خود اختصاص داد.
در ادامه اين مراسم لوح تقدير جشنواره به همراه يك ميليون ريال جايزه نقدي به 36 نفر از برگزيدگان بخش دانش‌آموزي و محله جشنواره فيلم شهر تعلق گرفت كه اسامي آنان بدين شرح است:
ايليا كمالي براي فيلم «سنگفرش‌هاي خاطره‌ساز»، مليكا استاد رحيم براي كارگرداني فيلم‌هاي «كن بهشت نزديك ما» و «پياده‌روهاي خسته شهر»، پرستو فراشي براي كارگرداني فيلم‌هاي «پارك ممنوع»، «برج طغرل»، «چشمه علي و باروي ري»، «منبت» و «دژرشكان»، افشين اسدالهي براي كارگرداني فيلم‌هاي «خيابان‌هاي آرام» و «ميدان حسن‌آباد»، داود محرمي براي كارگرداني «يك وجب جاي پارك» هستند.
همچنين، مجيد تاجيك براي كارگرداني فيلم «ورزش در پارك (بدون شرح)»، مائده هاشمي براي كارگرداني «شهر استاندارد»، سيدمحمد فتوكيان براي فيلم «استفاده صحيح از وسايل ورزشي»، اعظم اسدالهي براي فيلم‌هاي «امام‌زاده صالح» و «بافت‌هاي فرسوده»، سهيل خير‌آبادي براي فيلم‌هاي «جاده سبز» و «جدايي نادر از خانواده»، اميرياسين خرمشاهي براي فيلم‌هاي «پارك ممنوع» و «شكوه»، محمدرضا رجبي براي فيلم «موزه سينما»، ثنا آستركي براي فيلم‌هاي «يار امام» و «اسوه»، علي خير‌آبادي براي كارگرداني فيلم‌هاي «جاي پارك»، «بازارچه مروي» و «مشاغل» نيز از سوي هيات داوران اين بخش دانشجويي لوح تقدير به همراه يك ميليون ريال جايزه نقدي دريافت كردند.
بر پايه اين گزارش، آرش كاظمي طاري و پژمان دلياري براي كارگرداني فيلم «كالاي فريب»، آرتين مرادي براي كارگرداني فيلم «شاهزاده و گدا»، نسترن پارسائيان براي كارگرداني «دختران آفرينش»، سينا يار‌محمدي براي كارگرداني «شهر ما»، مهدي خوش‌اندام شكوه براي فيلم «باغ زيباي من»، علي فراشي براي فيلم‌هاي «نمره» و «ميراث»، محمد‌امين الفتي براي فيلم‌هاي «پل» و «يك اتفاق ساده»، آرزو منوچهريان براي كارگرداني فيلم‌هاي «فيلمي كه مي‌خوام بسازم» و «خسارت»، سارا نصيري براي فيلم «پارك خانه ما»، ريحانه نصيري براي فيلم «كاش درختان هم»، سپهر خداورديان براي فيلم «راهي به سوي تندرستي» نيز لوح تقدير به همراه يك ميليون ريال جايزه نقدي را از آن خود كردند.
همچنين فاطمه شرافت براي فيلم «مردم شهر من»، محسن يزدان‌پناه براي فيلم «فرهنگسراي قرآن»، پوريا عقيلي براي فيلم «دلم براي لايه اوزون مي‌سوزد»، ارغوان ميرلو براي فيلم «نامه‌اي به شهرري»، پيمان فراشي براي كارگرداني فيلم‌هاي «شكوه» و «يادگار اسارت» و نرگس آستركي براي كارگرداني فيلم «اسوه» اسامي ديگر افرادي است كه از سوي هيات داوران اين بخش برگزيده شدند.

به گزارش کافه سینما فیلم کوتاه «نفس» که در بخش مسابقه محلهٔ چهارمین دوره جشنواره فیلم شهر حضور دارد، جمعه (۹۰/۰۲/۳۰) بین ساعت ۱۳ تا ۱۷ به نمایش در خواهد آمد. علاقه مندان می‌توانند فیلم‌های کوتاه این بخش را با حضور عوامل در فرهنگسرای ارسباران به تماشا بنشینند.

عوامل این فیلم عبارتند از: کارگردان: امید معلم/ بازیگران: بهناز ماهیو، شروین عبدالهی/ تهیه کنندگان: سپهر صاحبی، محمدرضا نظری/ خواننده و آهنگساز و صدابردار: مهدی جهانی/ فیلمبردار: صابر احدی/ دستیار اول کارگردان: امین محمودی/ گریم: سارا امیر مختار

ورورد برای عموم آزاد است و علاقمندان به منظور کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران به نشانی خیابان شریعتی بالا‌تر از پل سید خندان، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره تلفن‌های ۲۰-۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

جداول تولید و فروش فیلم ها می توانید پرونده ی خواندنی و جالبی درباره ی فیلم «شبکه ی اجتماعی»، آخرین فیلم دیوید فینچر با موضوع تاریخچه ی سایت بسیار پرطرفدار فیس بوک را نیز بخوانید. گزیده ای از مطالب این شماره از این قرار است:

تهدیدها و نیاز به رنسانس فرهنگی (تحلیلی بر وضعیت اکران سینمای ایران)، ده درس جورج رومرو در باب فیلمسازی، فروش غیرعادی 2! (پنج نکته درباره ی «فعالیت غیرعادی 2» از زبان کارگردان)، هنرپیشگانی که حرف شان را پس گرفتند!، بلاک باسترهایی که می آیند، جف بریجز در نقش جان وین («جرأت واقعی»وسترن تازه ی برادران کوئن)، بر صحنه تئاتر:  شاخ نبات، هملت ماشین، پاره های ساده، گزارش ویژه:  اشک دلقک ها (نقش های جدی کمدین ها)، کمدی ریاضیات نیست! (میزگردی با سلاطین جدید کمدی)، به علاوه بررسی کارنامه ی نسل جدید کمدین ها (بن استیلر، استیو کارل، پل راد، تایلر پری و تینا فی)، چگونه فیلم تان را گُل سرسبد جشنواره  ها کنید (ده ترفند کارساز برای به چشم آمدن در فستیوال های سینمایی)، نقد فیلم های «سن پطرزبورگ» و «باد در علفزار می پیچد»، سینما و مردم از یکدیگر چه می خواهند؟ (جلال آل احمد و سینما)، درس هایی که از سینما نیاموختیم! («محاکمه در نورنبرگ»)، غذا، نماد حیات و فرهنگ (نقش غذا در سینما)، گفتگو: با مخاطب ستیز نکنیم! (گفتگو با سیروس مقدم، مجموعه ساز حرفه ای و پرکار تلویزیون)، تَله یِ تله فیلم! (سیری در فراز و فرود فیلم های تلویزیونی)، فرهنگ کارگردانان: بونگ جون هو، کاترین بریا، لوران کانته، کریگ بروئر، شاهزاده ی قلمرو نور و سایه (نگاهی به سینمای فرانسوا تروفو، یک ربع قرن پس از مرگ فیلمساز)، 101 فیلم چهار ستاره ی تاریخ سینما: هزارتوی معماها (شاهین مالت)، تاجِ سرِ سینمای هند! (پاترپانچالی)، شاهکار شوخ و بامزه (خانم ایو)، ویژه نامه کودکان و نوجوانان: عزیز، من همه را کوچیک و بزرگ کردم! (درباره ی مفهوم تغییر اندازه ی شخصیت ها در ادبیات و سینما)، بیماری خودنُخُودبینی (همه چیز درباره ی «نخودی»)، جانوری که از شیرینی و موسیقی خوش اش میاد! (همه چیز درباره ی سگ سه سری به نام سربروس)، زوم: اندر احوالات تلخیِ قهوه ی همایونی! معرفی و بررسی فیلم های روز جهان: اهریمن ساکن: زندگی بعد از مرگ، شهر، وال استریت: پول هرگز نمی خوابد، افسانه ی محافظین: جغدهای گاهول، شبکه ی اجتماعی، آلفا و اُمگا، پرونده ی 39، مرا راه بده، اهریمن، باز هم تو و...

بخشی از یادداشت های سردبیر را می خوانید:

«مختارنامه» و «قهوه ی تلخ» دو اثر متفاوت در دو جهت ارزشمند

این روزها دو اثر نمایشی در حوزه ی تلویزیون (یکی دولتی و یکی خصوصی) در میان مردم جایگاه پیدا کرده. مجموعه ی تلویزیونی مختارنامه، کار اصیلِ داوود میرباقری در نوع تاریخی-دینی. و قهوه ی تلخ مهران مدیری و دوستان در نوع کمدی-اجتماعی. هر دو اثر در کنار مزایا و معایب شان، که در این کوتاه جای بحث شان نیست در کنار و همراه با روایت داستان هایشان دو بُردار مهم را نیز هدف گرفته اند. مختارنامه، نفاق و ریاکاری و سیاست بازی را نشانه گرفته و به ستایش از ایمان واقعی و پایمردی و شجاعت و هوش نشسته است. و قهوه ی تلخ با هجو بادمجان دور قاب چینی و پاچه خواری و بلاهت، از نوع بیماری تاریخی قجرها، در پی زدودن نادانی تاریخی و خشکاندن ریشه های جهل شیرین نمای اجتماعی است. هر دو اثر مخاطبان خود را محترم می شمارند و برایشان شعور مکفی قایل اند و این در زمانه ی ما که برخی از فیلمسازان از بیماری ها و کمبودها و عقده ها و حقارت ها، کمال سودِ استفاده را می برند، هیچ کم نیست.

چاقوهایی که از سینما رفت و به جامعه آمد!

یادم می آید در زمانی نه چندان دور، برخی از منتقدان از مسعود کیمیایی ایراد می گرفتند که این چاقو چرا هنوز در آثار شما هست و در جامعه نیست. نمی خواهید دست بردارید از این چاقوکشان و قهرمانان سبیل آویزان! پس کی عصر دویدن قیصر و آب منگل و کلاه مخملی ها و عربده کش ها در سینما سر می آید؟

حالا و در این روزها چاقو و قمه از سینما رفته و جایش را آفتابه و ب ام و و پیژامه گرفته، ولی چاقو حتی در مراسم اختتامیه ی تئاتر (به گواه روزنامه ها) بیرون می آید، در ورزشگاه فوتبال (به گواه برنامه ی نود) هل من مبارزه می طلبد و در کف خیابان سعادت آباد در حضور ده ها مرد و زن رشید و شجاع! (به گواه فیلم اش در اینترنت) بدن جوانی را می شکافد. یکی برای نبردن جایزه، یکی برای طرفداری کورکورانه از یک رنگ و یک تیم و دیگری برای تعصّبی دیگر. چاقوها در درام های سینمایی هم بهتر است نباشند. عزیزان، چاقو را غلاف کنید. هفت تیرها را بیرون نکشید، چماق ها را بکارید. انسانیتِ انسان را ارج بگذاریم.